Horlogewoordenboek: van A tot L

1

Bij quartzhorloges met een oplaadsysteem (kinetic, kinetic direct drive, eco-drive, tough solar, solar,...) duidt dit op de oplaadbare batterij die dit oplaadsysteem bevat, ter vervanging van de conventionele batterijen. Ze zijn meestal gemaakt van een lithium-ionpolymeer (Li-ion), en zoals het geval is bij de nieuwste accu's van de Seiko Kinetic, van een lithium-titaniumpolymeer. Hoewel ze geen vervanging vereisen, neemt hun efficiëntie, zoals bij alle batterijen, af, waardoor er meer laadtijd nodig is om van leeg naar volledig opgeladen te gaan en de autonomie afneemt zodra ze volledig opgeladen zijn en niet gebruikt worden. De geschatte gemiddelde levensduur van de modernste accu's ligt rond de 8 à 12 jaar, waarbij de werkelijke levensduur doorgaans hoger ligt dan dit cijfer. De vervanging ervan is de laatste jaren aanzienlijk goedkoper geworden, hoewel officiële technische diensten verplicht zijn om bij elke vervanging een volledige onderhoudsbeurt aan het uurwerk te geven, wat de kosten van dit onderhoud verhoogt.

Ook al hoeft de accu niet vervangen te worden, het is belangrijk om te beseffen dat elke machine enig onderhoud nodig heeft als we haar met een gerust hart in goede staat willen gebruiken. Een waterdicht horloge, en vooral duikhorloges, zou daarom minstens elke 4 jaar (bij voorkeur elke 2 jaar) een onderhoudsbeurt moeten krijgen voor het vervangen van de pakkingen en het controleren van de waterdichtheid, een termijn die veel korter is dan de gemiddelde levensduur van deze accu's.

2

3

Wordt gezegd van een horloge dat uitsluitend wijzers of schijven (zoals die van de datum) gebruikt om de waarde van al zijn functies weer te geven. Ook al bestaan er ANA-DIGI-horloges of een combinatie van analoge en digitale middelen om de tijd en zijn functies weer te geven, als het horloge niet volledig analoog is, is het geen analoog horloge. Bijgevolg kun je zeggen dat de indeling "binair" (of digitaal) is :)

Analoog-digitaal of Ana-Digi

7

Vaste veerstift

Wordt gezegd van een horloge waarvan de veerstiften deel uitmaken van de kast. Hiervoor zijn speciale banden nodig die worden bevestigd door een lipje vast te plakken, en bij dit type horloge komen NATO-banden vaak voor, die bij deze horloges heel gemakkelijk aan te brengen zijn.

Aanzet

Een automatisch horloge is een mechanisch horloge met automatisch opwindsysteem. Dit zijn traditionele mechanische horloges die bijna altijd via de kroon opgewonden kunnen worden, net als handopwindhorloges, met als verschil dat ze een automatisch opwindsysteem hebben dat, via een oscillerende massa en een systeem van koppeling en rotor, het horloge automatisch opwindt naarmate de drager zich beweegt.

Dit systeem is het populairst voor mechanische polshorloges, omdat het een aantal voordelen biedt ten opzichte van handopwindhorloges. Ten eerste het gemak van niet steeds aan het opwindniveau van de veer te hoeven denken, en ten tweede beschikken deze horloges over een koppelingssysteem dat voorkomt dat het horloge te strak opgewonden kan worden. Bij handopwindhorloges is het niet raadzaam de veer volledig op te winden, en dat is een veelvoorkomende oorzaak van schade aan het horloge, maar bij automatische horloges is dit onmogelijk, zelfs als we ze met de hand opwinden.

Het systeem werd uitgevonden door de heer Harwood in het Verenigd Koninkrijk, gepatenteerd in 1923, en aanvankelijk vervaardigd met hulp van het Zwitserse horlogebedrijf Fortis, waarna het in 1928 op de markt kwam. Meer dan 30.000 horloges, een huzarenstukje voor die tijd, werden onder het merk Harwood te koop aangeboden voordat het bedrijf van de heer Harwood in 1931 zijn deuren sloot door problemen na de Grote Depressie van 1929, waarna Fortis de teugels overnam van de productie en verdere ontwikkeling van deze technologie.

Later verbeterde Rolex het systeem van Harwood aanzienlijk door de gangreserve van 12 naar 35 uur te brengen (vergelijkbaar met de meeste hedendaagse gangreserves), naast andere verbeteringen.

Een ander opmerkelijk bedrijf dat het systeem later verbeterde, was Eterna, dat een kogellagersysteem introduceerde.

Het automatische opwindsysteem voor horloges met een oscillerende massa wordt ook gebruikt, met de nodige verschillen, in automatisch opladende quartzhorloges (bijvoorbeeld KINETIC van Seiko), al wordt in deze gevallen de beweging van de oscillerende massa gebruikt om, via een dynamo, de elektrische stroom op te wekken die nodig is om de condensator of oplaadbare batterij op te laden, die op zijn beurt de quartzelektronica van het horloge voedt.

Hoewel de datumfunctie (of dag van de maand) een vrij gangbare functie is, is ze daarom niet minder praktisch. Maar sommige horloges kunnen ons, naast de dag van de maand, ook de dag van de week, de maand van het jaar en zelfs het huidige jaar aangeven.

Wanneer een horloge de datum en de dag van de week toont, wordt gezegd dat het een "dubbele kalender" heeft. Als het ons bovendien de maand van het jaar toont, is het een "drievoudige kalender". En wanneer we hier ook nog het jaar aan toevoegen, heeft het horloge een "volledige kalender".

Een complicatie in een horloge is elke extra functie naast het aangeven van de basisuurtijd. Meestal wordt over complicaties gesproken bij mechanische horloges, hoewel dit ook geëxtrapoleerd kan worden naar quartzhorloges, inclusief digitale horloges.

Hoewel het aantal complicaties dat een horloge kan hebben groot is, zijn de meest voorkomende: chronograaf, datum en kalender, retrograde wijzers, tweede tijdzone en GMT-wijzer, maanfasen, getijdenkalender, timer, alarm, kompas, thermometer, barometer, hoogtemeter, bluetooth-synchronisatie,... waarbij de meest complexe in de mechanische horlogemakerij de eeuwigdurende kalenders, het tourbillon, en de flyback- en rattrapante-chronografen zijn.

De band is het alternatief voor de armband. Het is een bevestigingselement voor de pols, bestaande uit twee delen: het bovenste deel, waar zich meestal de gesp bevindt en dat aan de aanzet van de kast bij de 12-uursstand van het horloge wordt bevestigd, en het lange of onderste deel, met gaatjes voor de gesp, dat aan de zijde van de 6-uursstand van het horloge wordt bevestigd. De band is meestal aan de kast verankerd tussen de aanzetten door middel van veerstaafjes, veerstiften genoemd, die door de buis van de band worden gestoken en aan de kast verankerd worden doordat de pinnen van de veerstift in de gaatjes van de horlogekast vallen.

De materialen waarvan de band gemaakt kan zijn, kunnen sterk variëren, waarbij de meest voorkomende leer is (van kalf, buffel, hagedis, krokodil, kaaiman, slang, haai...), naast rubber (en andere kunststoffen) en nylon of andere weefsels (bij NATO-banden), en zelfs spijkerstof of zijde.

Er zijn veel soorten leer, waarvan sommige heel bijzonder zijn, zoals roggenleer, amfibieënleer, kalkoenpootleer, kangoeroeleer, struisvogelleer,... Tegenwoordig wordt er zelfs zalmleer en leer van andere schubdragende vissen gelooid, hoewel alle "exotische" ledersoorten lastig te vinden zijn. De consument moet begrijpen dat het gebruik van dit soort leer in veel gevallen voortkomt uit verantwoord gebruik; het gaat om een aanvullende benutting van het dier om afval te minimaliseren.

Een ander type band, tussen de traditionele leren banden en armbanden in, is de Milanese mesh-band: ook een band van 2 delen, bestaande uit een gaas dat meestal van staal is en op een weefsel lijkt. Ze zijn flexibel en robuust, duurzamer dan leer en ook iets zwaarder, maar met het draagcomfort van leer.

Een ander belangrijk element van banden, dat ze mede definieert, is het type sluiting, waarbij de klassieke gesp het meest voorkomt, hoewel er ook vlindersluitingen of vouwsluitingen verkrijgbaar zijn, die de lichtheid en het goede draagcomfort van de band combineren met het gemak van een goed afgestelde sluiting.

Het glas van een horloge is het venster waardoor we de wijzerplaat van het horloge kunnen zien en van al zijn functies kunnen genieten, met de functie het te beschermen tegen schuren, schokken, water, stof en andere vreemde elementen.

Op basis van het materiaal kunnen horlogeglazen in 4 fundamentele types worden onderverdeeld:

Plexiglas: dit zijn glazen van een synthetisch kunststofmateriaal en daarom licht, maar breekbaar en zacht. Ze zijn gemakkelijk te bekrassen, maar kunnen daarentegen relatief eenvoudig gepolijst worden en zijn goedkoop te vervangen. Ze zijn in onbruik geraakt, maar werden vroeger op grote schaal gebruikt, meestal bij Aziatische horloges of in de Zwitserse horlogemakerij tijdens de crisisperiode van de jaren 1970-1980, of in nog verder verleden tijdperken.

Mineraalglas: dit zijn harde en bestendige glazen die, hoewel ze bekrast kunnen raken, tegenwoordig erg hard zijn. Dit zijn de meest gebruikte glazen.

Saffierglas: dit zijn glazen vervaardigd uit synthetisch saffier. Ze zijn uiterst hard tegen krassen, dankzij een hardheid van 9 op de schaal van Mohs, net als natuurlijk saffier, waardoor ze vrijwel onbekrasbaar zijn. Als tegenprestatie reflecteren saffierglazen veel licht, waardoor ze meestal voorzien worden van antireflectiebehandelingen, soms in meerdere lagen aangebracht om het effect te maximaliseren en een ongekende transparantie te bereiken, soms zelfs beter dan die van traditioneel mineraalglas.

Hybriden: op de markt zijn mineraalglazen met een saffierglasbehandeling te vinden, of glazen vervaardigd in lagen, waarbij lagen saffierglas afgewisseld worden met mineraalglas en antireflectiebehandelingen, maar deze zijn zeldzamer en hun praktische voordeel ten opzichte van echt saffierglas is beperkt. Een voorbeeld is het K1-glas dat in sommige Swiss Military-horloges gemonteerd wordt, of het FusionFlame van sommige INVICTA-horloges. Dit laatste geval wordt sterk bekritiseerd, aangezien het gemonteerd wordt in horloges met een hoge prijs, en hoe hardnekkig het merk het ook volhoudt, het zal altijd minder nuttig zijn dan saffierglas. De enige reden hiervoor is dat de productie ervan voor extra grote horlogeglazen goedkoper is, zonder dat het horloge als een goedkoop horloge beschouwd wordt. Weinig rechtvaardiging, behalve de winstgevendheid voor het merk.

De chronograaffunctie is een van de populairste en is bijna onmisbaar in elk sporthorloge. Een chronograaf is een horloge of tijdmeetinstrument dat dient om de verstreken tijd tijdens een bepaald interval te registreren of te meten. Het beschikt over start-, stop- en nulstelknoppen, meestal in de vorm van drukknoppen, en kan andere functies bevatten zoals flyback of rattrapante, tussentijdregistratie, berekening van gemiddelde snelheden of geheugen voor het aantal ronden en meer. De tellers kunnen een precisie meten die kan variëren van een seconde tot duizendsten van een seconde, seconden, minuten en uren. De weergave van de resultaten kan analoog of digitaal zijn. Ze worden vooral gebruikt bij snelheidssporten zoals autoraces, paardenraces of atletiekwedstrijden,... alsook bij zwemmen en andere activiteiten die een nauwkeurige tijdregistratie vereisen.

Horloges met een chronograaffunctie geven de seconden meestal aan met de centrale secondewijzer (waarbij de gewone secondewijzer van het horloge in een subwijzerplaat wordt geplaatst, de zogenaamde "kleine secondewijzer"), en kunnen vervolgens 1 of 2 subwijzerplaten hebben om de minuten, de uren en/of de tienden van seconden aan te geven. Het is belangrijk dat, als we merken dat de chronograaffunctie per ongeluk geactiveerd is, we deze functie stopzetten en de chronograaf op nul zetten. De chronograaffunctie verbruikt behoorlijk wat batterij, en dus zal deze eerder leeg raken als we deze functie voor langere tijd geactiveerd houden.

Het is belangrijk om de chronograaffunctie niet te verwarren met de chronometercertificering, aangezien onnauwkeurig taalgebruik door verkopers en handelaren van deze tweede term ertoe heeft geleid dat het woord "chronometer" vaak verkeerd wordt gebruikt om te verwijzen naar wat in werkelijkheid chronografen zijn.

Een chronometer is een horloge of tijdmeetinstrument dat onderworpen is aan precisiecertificeringstests door een onafhankelijke instantie, meestal het C.O.S.C. (Contrôle Officiel Suisse des Chronomètres), en deze uiteraard met succes heeft doorstaan.

Veel merken voeren precisietests uit op al hun horloges of een deel ervan, zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij Grand Seiko, maar de enige onafhankelijke certificering is die van het Zwitserse instituut, en daarom de enige gerenommeerde instantie op dit gebied.

Het C.O.S.C. organiseert jaarlijks wedstrijden om prijzen toe te kennen voor precisie in verschillende horlogecategorieën, en elke fabrikant kan zijn horloges insturen voor de wedstrijd, ongeacht de herkomst.

Het C.O.S.C.-certificaat is niet exclusief voor de Zwitserse horlogemakerij, maar krijgt zelden horloges ter certificering buiten Zwitserse merken of enkele Grand Seiko-modellen.

Het C.O.S.C.-certificaat is ook niet exclusief voor de mechanische horlogemakerij. Het C.O.S.C. heeft ook tests voor quartzhorloges, hoewel deze tests strenger zijn wat precisie betreft. Een mechanisch horloge met C.O.S.C.-certificaat behoudt een precisie van -4/+6 seconden per dag, terwijl een quartzhorloge een precisie van ±0,07 seconden per dag moet hebben bij een temperatuur van 23º, wat opmerkelijk is.

Noot: er wordt gezegd dat de certificering die SEIKO toekent aan elk horloge dat onder het merk Grand Seiko uit hun fabrieken komt, in staat is de C.O.S.C.-tests te doorstaan, aangezien Seiko zelf strenger is dan het Zwitserse instituut voor deze collectie hogere-segmenthorloges, en sommige van hun modellen zelfs prijzen hebben gewonnen bij de precisiewedstrijd die het C.O.S.C. elk jaar organiseert.

In tegenstelling tot analoge horloges worden in de horlogemakerij horloges digitaal genoemd wanneer ze hun functies, of een deel ervan, tonen via een LCD-scherm of een matrix van LED-lampjes, en dus aangestuurd worden door digitale elektronica.

Hoewel er ook horloges bestaan die digitale en analoge functies combineren, en alle quartzhorloges in meer of mindere mate elektronica bevatten, worden ANA-DIGI-horloges door Joyería Sendra beschouwd als digitale horloges wat betreft de technologie die in hun uurwerken gebruikt wordt.

Deze Franse term wordt toegepast op uurwerken die niet door de oorspronkelijke fabrikant zijn afgewerkt en die door derden worden aangepast en/of afgemaakt. Bij uitbreiding kan de term toegepast worden op merken die alle of een belangrijk deel van de onderdelen van andere fabrikanten "monteren" tot het afgewerkte horloge compleet is. Het is dus het tegenovergestelde van manufacture.

De meeste merken werken volgens dit productiemodel, aangezien het proces efficiënter wordt door de specialisatie van de industriële processen te verdelen op basis van een eerlijke taakverdeling.

Toch worden merken die het merendeel van hun onderdelen "in-house" of in hun eigen faciliteiten produceren, beschouwd als "manufacture-merken", wat hun een groot aanzien geeft onder de meest veeleisende consumenten, waarbij Seiko een van de weinige, zo niet de enige, is die alle onderdelen van al zijn horloges zelf vervaardigt, inclusief glazen en lichtgevende verf. Dit was in elk geval tot recent het geval, zonder dat de auteur van dit artikel met zekerheid kan zeggen of een fabrikant zijn beleid heeft gewijzigd, en er wordt aangenomen dat dat niet is gebeurd.

De beslissing van The Swatch Group om de levering van kalibers en reserveonderdelen aan andere bedrijven geleidelijk te beperken, dwingt veel merken om ontwikkelingen te starten om manufacture-merken te worden, zoals het geval is bij het prestigieuze Breitling, dat tot voor kort ETA-uurwerken gebruikte, afgewerkt, aangepast en gedecoreerd in hun eigen faciliteiten, maar geen manufacture waren, of het beroemdste kaliber van PANERAI, dat een aangepast ETA Unitas-kaliber was, oorspronkelijk bedoeld voor zakhorloges.

Deze beslissing, zeer controversieel en met langdurige juridische geschillen in het proces, was ingegeven doordat veel merken geen eerlijke communicatie voerden, met Tag Heuer als voorbeeld, dat een aangepaste ETA 2824 "Caliber 5" noemde. Door er een eigen naam op te zetten, en dan nog wel "Caliber 5", ontstaat de valse indruk van een manufacture voor een klant die niet op de hoogte is van dit onderwerp, en wordt de Swatch Group niet de nodige erkenning gegeven. Volgens sommige meningen zou dit gelijkstaan aan het verrichten van onderzoekswerk zonder bronvermelding en met plagiaat.

Handelsnaam van Citizen voor het populairste eigen zonne-oplaadsysteem ter wereld, dat een groot aantal octrooien omvat die alleen beschikbaar zijn in hun horloges met dit label. Alle Eco-Drive-horloges van Citizen hebben dit systeem, waardoor de batterij, in dit geval een accu, niet vervangen hoeft te worden, hoewel de accu na verloop van tijd wat laadcapaciteit kan verliezen, maar nooit onder het niveau dat nodig is om zonder problemen te functioneren.

Het Eco-Drive-systeem kreeg in het begin, tijdens de jaren 90, kritiek, omdat het werd verkocht als "probleemloos", terwijl het uiteindelijk toch problemen gaf. Dit waren echter redelijke gebreken gezien de nieuwheid van het systeem. Na talloze verbeteringen, met de nodige octrooien, is het Eco-Drive-systeem uiteindelijk een betaalbaar en betrouwbaar systeem geworden om de duurzaamheid in de horlogeproductie te verbeteren, met een zonne-oplaadsysteem dat verspilling van waardevolle hulpbronnen voorkomt, van het productieproces tot de gebruiksduur van het horloge, waardoor de levensduur ervan verlengd wordt door de termijnen waarop het quartzhorloge enig onderhoud nodig heeft, aanzienlijk te verlengen, met een dermate hoge betrouwbaarheid dat bijna alle quartzhorloges die uit de fabrieken van Citizen komen dit systeem hebben, waardoor het traditionele batterijkwarts verbannen is naar een instapklasse van het merk, altijd onder de 100 euro, verkocht in specifieke markten.

Eco-Drive is een zeer populair en gewild systeem vanwege het gemak van nooit zonder batterij te zitten, niet naar de dichtstbijzijnde horlogewinkel te hoeven om hem te vervangen, niet te hoeven omgaan met weinig professionele horlogemakers, het gedoe met het vervangen van pakkingen,...

De garantie is niets anders dan de toezegging van de verkoper om een product of dienst zonder fabricagefouten te leveren. Deze garantie geldt wettelijk voor 2 jaar in heel Europa, en fabrikanten breiden deze meestal uit tot 1 jaar voor internationale garanties.

Het is vermeldenswaardig dat de garantie door de verkoper geleverd moet worden, maar dat op zijn beurt de distributeur of fabrikant deze aan geautoriseerde dealers moet geven. Wanneer we een horloge kopen bij een niet-geautoriseerde dealer, zijn we overgeleverd aan diens service, aangezien de fabrikant waarschijnlijk geen enkele garantie biedt. Een duidelijk voorbeeld is Amazon, behalve producten die door geautoriseerde verkopers worden aangeboden, hoewel de meeste leveranciers dit soort verkopen niet toestaan, omdat ze niets bijdragen aan de waardeketen van de merken, waardoor de hele koopervaring en het contact met toegewijde professionals verloren gaat.

Fabrikanten bieden meestal een veel uitgebreidere garantieservice, aangezien hun doel is dat, mocht het horloge onder garantie gerepareerd moeten worden, dit niet nog eens gebeurt. Zo verzamelen ze bovendien statistieken en analyseren ze terugkerende problemen om deze al bij de productie op te lossen, met als doel een duurzaam bedrijfsmodel te verkrijgen. Dit is onhaalbaar zonder een goede eigen technische dienst voor het beheer van reparaties en garanties.

Global Positioning System. GPS is een wereldwijd positioneringssysteem, ontworpen en geleverd door het Amerikaanse ministerie van Defensie, met het Galileo-systeem, veel nauwkeuriger, dat door de Europese Unie wordt uitgerold. De werking van GPS is gebaseerd op de precisie van atoomklokken en de synchronisatie ervan in een wereldwijd netwerk van satellieten. Zodra dit bereikt is, kan een apparaat met GPS-ontvangst op aarde zijn locatie bepalen door triangulatie van het signaal dat de GPS-satellieten uitzenden op intervallen die met atomaire precisie gesynchroniseerd zijn. Het is juist die synchronisatie en precisie die een ruimtelijke triangulatie met een nauwkeurigheid van enkele meters mogelijk maakt.

In de horlogemakerij kan het GPS-systeem gebruikt worden voor eenvoudige tijdsynchronisatie, zoals bij de CITIZEN Satellite, Seiko Astron of CASIO MT-G en MT-R, hoewel er ook elektronische horloges bestaan die, met behulp van de GPS van de telefoon en smartphone- en tabletapplicaties, onze route en tijd kunnen registreren en zelfs automatisch op sociale media kunnen publiceren; dit zijn functies die andere apparaten dan het horloge zelf vereisen.

Hoewel we met "de tijd aangeven" doorgaans verwijzen naar het uur en de minuten van de huidige dag, is het uur het vierentwintigste deel van de duur van de gemiddelde dag. Het gebruik ervan is meestal burgerlijk, waarbij een uur uit 60 minuten of 3600 seconden bestaat.

Sinds 1967 worden atoominstrumenten gebruikt voor de nauwkeurige tijdmeting, waarbij van tijd tot tijd correcties nodig zijn door middel van schrikkelseconden om effecten van de aardrotatie en -omwenteling te compenseren.

In oudere definities verdeelden de Egyptenaren de dagelijkse uren in 12, waarbij de zomeruren langer waren dan de winteruren. Later werden ook 12 uren toegevoegd voor de berekening van de nachtelijke uren, waarbij beide gemeten werden met zonnewijzers of waterklokken. Bij de eerste mechanische klokken moest de snelheid van de klok per dag worden aangepast door de lengte van de slinger bij te stellen, aangezien klokken zich aanvankelijk moesten aanpassen aan deze intussen allang verlaten gebruiken.

Bij horloges spreekt men van de verlichtingsfunctie wanneer het horloge over een of andere vorm van actieve verlichting beschikt, meestal een of meerdere LED-lampjes.

Een andere verlichtingsmethode, alleen beschikbaar bij horloges met een LCD-scherm, is de achtergrondverlichting, waarmee de achterkant van dat scherm verlicht wordt, wat een heldere aflezing zonder schaduwen mogelijk maakt.

Een andere extra functie bij sommige horloges met verlichting, veel gebruikt in de G-SHOCK-serie van Casio, is de automatische verlichting, waarmee de verlichting automatisch geactiveerd wordt met de polsbeweging die nodig is om de wijzerplaat af te lezen, wat mogelijk is dankzij een speciale bewegingssensor.

Verwijst meestal naar de indicatoren op de wijzerplaat die de positie van de uren en/of minuten markeren.

Hun indeling kan als volgt worden samengevat:

• Arabisch: wanneer de cijfers Arabische cijfers zijn (1, 2, 3,...). Dit zijn de duidelijkste en meest voor de hand liggende indexen. Zeer gewild bij dagelijkse horloges.
• Romeins: wanneer de cijfers Romeinse cijfers zijn (I, II, III,...). Dit zijn de meest klassieke en elegante indexen, waarbij Cartier en Seiko de meesters op dit gebied zijn.
• Eenvoudig: wanneer de cijfers aangeduid worden met eenvoudige markeringen (streepjes of stipjes) in plaats van cijfers. Dit zijn de meest populaire en esthetische indexen, vooral bij sporthorloges.

Deze indeling kan ook aangevuld worden met de complexiteit van de indexen, die op de wijzerplaat gedrukt kunnen zijn bij de goedkopere horloges, of uitgebreid gedecoreerd in metaal en geëmailleerd, verankerd aan de wijzerplaat met pootjes die vastgelijmd kunnen zijn (bij horloges uit het lage tot middensegment) of gesoldeerd en perfect verankerd aan de wijzerplaat.

Een van de populairste soorten zijn de lichtgevende indexen, die meestal geschilderd zijn met een lichtgevende verf die zich oplaadt door absorptie van fotonen, om deze vervolgens geleidelijk vrij te geven door middel van chemische luminescentie. Dit effect wordt minder zichtbaar naarmate de nacht vordert, en de lichtgevendheid begint weer toe te nemen voor het ochtendgloren, aangezien de efficiëntie afneemt en het omgevingslicht ervoor zorgt dat het effect minder waarneembaar is.

Een ander, minder verspreid type lichtgevende verf is tritiumgas. Dit bestaat uit kleine glazen buisjes gevuld met een gas met radioactief tritium en een lichtgevend materiaal, zodat de radioactiviteit van het tritium zelf dit lichtgevende bestanddeel prikkelt en deze eigenschap vele jaren lang kan behouden zonder blootstelling aan licht. Ondanks de radioactiviteit van tritium voldoen deze horloges aan alle veiligheidsnormen, maar toch hebben ze zowel voor- als tegenstanders.

In de horlogemakerij wordt hiermee een merk van Japanse makelij bedoeld. De belangrijkste Japanse merken zijn Seiko, Citizen en Casio, die samen meer dan 90% van de Japanse horlogemakerij vertegenwoordigen, waarbij Orient een ander waardevol merk is, dat tegenwoordig in de faciliteiten van Seiko vervaardigd wordt.

Het moet gezegd dat tegenwoordig niet de hele Japanse productie in Japan zelf plaatsvindt: de meer bescheiden series van deze merken worden op andere plaatsen vervaardigd, uiteenlopend van China tot Taiwan of Maleisië. Ondanks dit gegeven wordt een horloge als Japans beschouwd als het kaliber of uurwerk in Japan is vervaardigd.

Bij horloges het systeem waarmee de indexen en wijzers in het donker oplichten.

Meestal gaat het om een chemische verf die, na tijdens de lichtperiode opgeladen te zijn, een deel van de opgeslagen energie vrijgeeft in de vorm van licht op indexen en wijzers, zodat de tijd in volledige duisternis afgelezen kan worden.

Bij Zwitserse horloges wordt meestal Luminova- en SuperLuminova™-verf van de Zwitserse fabrikant RC TRITEC gebruikt (hoewel dit een licentie op Japanse technologie is), en is beschikbaar in de kleurstandaarden ISO 3157 en ISO/DIS 17514.

Bij Japanse horloges gebruikt Seiko zijn eigen NeoBrite-verf en Casio zijn bekende Neon-scherm.

Hoewel deze verf, omdat het een duur product is, meestal alleen op indexen en wijzers wordt aangebracht, mogelijk alleen op de punt ervan, bestaan er ook horloges met een volledig lichtgevende wijzerplaat, waarbij de tijd afleesbaar is doordat noch de indexen noch de wijzers deze verf hebben, of in een andere kleur.

Het is ook een trend dat sommige merken, zoals LumiNOX, tritiumbuisjes gebruiken, een veilig en stabiel maar radioactief materiaal, in gasvorm om de lichtgevende eigenschappen van hun horloges te versterken. Deze buisjes bevatten kleine, veilige hoeveelheden tritiumgas en zijn aan de binnenkant bekleed met een lichtgevende verf die jarenlang continu licht afgeeft, ongeacht of het horloge al dan niet aan zonlicht is blootgesteld. Dit komt doordat de zwakke radioactiviteit van het tritium de excitatie veroorzaakt van de lichtgevende verf aan de binnenkant van dat buisje.